خوب امروز صبحه ۱۹ رمضان ساعت تقریبا یه ربع به ۹ منم از کافی نته روبرو خوابگاه دارم میام خدمتتون راستش دیشب از طزفه خوابگاه رفتیم احیا از شما چه پنهون اولاش که داشتیم دعا می خوندیم خیلی خوب بود اون قدر که یاد و خاطره ی یه سال از جلو چشمام رژه رفتن و رفتن

اخه پارسال همین شب همون جایه دیشبی بودم مسجده دانشگاه البته پارسال اون قدر برگشتنی بارون اومده بود که تو خیابونا  جدول ها مشخص نبود حالا خدا بیامرزه دوست پسره یه دختره رو که داشت به اون جاهایه خشک تر رو نشون می داد ماهم دنبالش می رفتیم

خلاصه داشتم امسال رو می گفتم به نظرم اغازه ساله نو از همین شبهایه قدر اخه خیلی با ابهته سرنوشته یک سال هر ادمی نوشته یمشه نمی دونم هر سال چرا اون دعایه همشگیه من هستش هر سال همون خواسته هایه پارسال دیگه روم نمی شد از اماما همون چیزا رو بخوام اما چه کنم که هیچ وقت تا حالا اجابت نشدن نمی دونم این چه سریه از این خواسته ها کم که نیم شه زیاد ترم می شه شاید مصلحته خداست

راستی من یکی که عادت ندارم با روضه گریه کنم  یعنی فکر می کنم اشک باید خودش بیاد نکه زوری یکی یه چیزایی بگه که اشک ها خودشون خجالت بکشن و بیرون بیان اخراش که رو ضه خونی بود ماهم از سره بیکاری(اخه قبلا مناجاتامون رو کرده بودیم) زدیم تو کاره بلوتوس همین طور داشتیم واسه هم بلوتوس می کردیم که پایه چند نفر نااشنا هم وارد شد اولش فکر کردیم دختره جلویی ولی بعد گفتیم شاید اون جلو ها کاره پسرا باشه اون قدر بلوتوس کردیم که دلمون نیم یومد پاشیم و اخرش هم یه علامت سوال بزرگ تو ذهنامون بود ولی از وقتمون استفاده کردیم نه؟

ولی جالب اینجا بود وقتی پاشدیم تو راه خوابگاه چند تا جلویه ما بودن داشتن اسمایی که ما باهاش بلوتوس کرده بودیم می گفتن ما هم که کلی خندیدیم اره کاره همین چند تا دختر بود

راستی نمی دونم چرا امسال اصلا امادگی هر سال رو واسه ۱۹ نداشتم شاید تقصیر این این حذف و اضافه بود که بالاخره امروز ساعته ۸ تموم شد

خوب دیگه من برم خوابگاه یه خورده بخوابم التماسع دعا بچه ها منم یادتون نره امشب